Bevrijding

Ibrahim Afellay gaat met de bal aan de voet op Marcelo af. De Braziliaanse verdediger struikelt en is even uit balans. Afellay passeert hem, haalt de achterlijn en geeft voor. Lionel Messi tikt binnen en FC Barcelona krijgt Real Madrid op de knieën. Het ticket voor de Champions League-finale ligt klaar. Toen hij PSV afgelopen winter verruilde voor Barça, twijfelden velen eraan of Afellay daar wel zou slagen. Hijzelf misschien wel het meest.

Afellay koos voor de sprong in het diepe. Hij verruilde de zekerheid van een basisplaats bij PSV voor een ongewis Catalaans avontuur. Om te slagen, moest hij de concurrentie aan met de beste spelers ter wereld. Zou hij dat kunnen? Afellay zette zichzelf voor het blok. Er was maar één manier om erachter te komen en dat was gaan. Hij zette de stap en wist dat er geen weg terug was. Hij moest want hij wilde het hoogst haalbare.

Dat heilige moeten motiveert. Zekerheid is prettig, maar het kan ook lui maken en angstig. Wie iets te verliezen heeft, durft minder risico’s te nemen. Soms is het goed om je schepen achter je te verbranden, om zonder de last uit het verleden aan iets nieuws te beginnen. Gooi de zekerheid van je af en voel de druk om te presteren, maar denk er niet te licht over.

Afellay vertrok naar Barcelona omdat hij daar iets wilde bereiken. Het was een positieve keuze. In dat geval kan het goed zijn om te kiezen voor de onzekerheid, het kan bevrijdend werken. Maar wie ervoor kiest de schepen achter zich te verbranden zonder een vastomlijnd plan voor de toekomst, alleen omdat de huidige situatie niet bevalt, speelt met vuur. Voor een voetballer als Afellay is het normaal om zich bij dergelijke keuzes te laten begeleiden. Keuzes maken, doe je nu eenmaal niet alleen. Iedereen heeft een klankbord nodig, niet om te vertellen wat te doen, maar wel als hulp om de eigen gedachten op een rij te zetten, om zelf een beter gefundeerde keuze te kunnen maken.