Verantwoording

Als een verliezende voetbaltrainer zijn verantwoordelijkheid neemt, weet je hoe laat het is. De beste man zit een week later niet meer op de bank. De trainer fungeert vaak als kop van jut, terwijl de oorzaak van de slechte resultaten toch ook vaak bij de spelers ligt. Leggen zij wel eens verantwoording af? Meestal niet. De ene keer ligt het aan de scheidsrechter, de andere keer aan de tactiek, aan geluk, pech, of aan een rare wissel.

Arjen Robben miste in de WK-finale afgelopen jaar de beste kans van de wedstrijd. Hij stak de hand in eigen boezem.  “Steeds is er weer dat moment dat ik denk: wat wanneer ik om de keeper heen was gegaan in plaats van had geschoten?" Robben ging bij zichzelf te rade.

Verantwoording afleggen, is belangrijk. Niet alleen om sympathie te winnen, maar ook om met jezelf en je omgeving in het reine te komen. Een werknemer die per ongeluk een foutje maakt, is vaak geneigd dat in eerste instantie voor zijn werkgever te verzwijgen. Dat heeft twee grote nadelen. Ten eerste zal de werkgever de fout zwaarder opnemen als hij er toch achter komt. Ten tweede levert het de werknemer een schuldgevoel op. Het verzwijgen van een fout verstoort de werkverhouding meer dan de fout zelf ooit zou hebben gedaan.

Voor een werkgever geldt andersom hetzelfde. Maakt hij een fout, dan is het verstandig dat niet voor de werknemers te verzwijgen. Komen de werknemers er alsnog achter, dan zijn zij het vertrouwen kwijt en het zal enorm veel moeite kosten om dat weer terug te winnen.

Arjen Robben kon zijn misser oog-in-oog met Iker Casillas moeilijk verzwijgen. De hele wereld keek mee. Maar door zich na afloop niet uit te putten in uitvluchten, nam hij verantwoording. "Die bal moet er gewoon in. Ik heb daar geen excuses voor." Voor hemzelf een louterende ervaring  en voor de omgeving een reden om hem de fout niet langer na te dragen.